Willemien schitterde tijdens de Ironman Klagenfurt 2026 in Oostenrijk. Op de foto’s zien we Willemien alleen maar lachen. Wat heeft ze een plezier gehad. Niet kijken naar snelheden, of naar het deelnemersveld, maar telkens inchecken op plezier. Lees in deze blog hoe het haar verging.
Zwemmen en fietsen: Ontspannen progressie
Het zwemmen ging voortreffelijk. Wat een prachtig meer met uitzicht op de bergen. Aan de start een opkomende zon.
Geen gemotoriseerde vaart, dat is verboden. Het laatste stuk gaat door een smaller stuk soort kanaal. Daar werd het druk en werd er gevochten om plekken en snelheid.
Het deerde Willemien niet, zij deed hier mee voor haar plezier.
Met een goed tempo van 1:53/100 zwom ze het laatste stuk door het kanaal.
Het zwemonderdeel finishte ze verrassend goed in 1h13.
Iets meer dan een minuut langzamer dan in 2024, maar met zoveel meer voldoening en ontspanning uit dat water!
Rustig door de transitiezone en aan het fietsonderdeel beginnen.
Daar leek het rustig trappen, maar werd er in de eerste ronde toch hier en daar met wat wattages gesmeten. Dat is niet erg, en was ook volgens afspraak.
De heuvel op mag je best meer wattage trappen dan je beoogde gemiddelde wattage. Want naar beneden krijg je gratis snelheid die je niet extra hoeft bij te trappen.
Het tweede deel van het fietsonderdeel werd zwaarder, daar hadden we ook minder specifiek op getraind, dus dat is altijd al moeilijker, maar voor nu helemaal prima.
Dat ze niet gefocust was om nog harder te pushen, bleek uit het op het gemak eten van haar banaan bovenop de berg. Even de tijd nemen voor fuelen.
Nutrition: De gamechanger
Want één van de dealbreakers bij voorgaande races was de nutrition. Niet alles werd goed ontvangen door de maag.
Daar is op getraind en met de gels van MNSTRY en het kunnen blijven door eten heeft dit omgebogen tot een gamechanger! In de comments schrijft Willemien:
“Hoewel ik het eerste rondje al redelijk rustig aan gedaan heb viel het tweede rondje toch best zwaar. Het was heel warm, en het luikte me niet goed om voldoende te eten. In totaal 300gram koolhydraten plus een banaan gehad. Ben even stil gaan staan om die op te eten boven op de Ruperti berg met mooi uitzicht”
En dat is supergoed, want qua koolhydraten heb je dan toch ca 50+ koolhydraten per uur naar binnen kunnen krijgen in de vijf-zes uur op de fiets.
En het leek in je TrainingPeaks file dat de eerste twee uur je wel wat wattages hebt weggesmeten. Echt knap gemiddelde van boven de 30 km/u hoor met circa 1900+ hoogtemeters!
Langs de kant stonden haar schoonouders, die speciaal voor haar naar de wedstrijd waren gekomen. Waar ze twee jaar geleden in volle focus bezig was met haar eigen wedstrijd, nam ze nu de tijd om even langs ze te gaan en te vertellen hoe het ging.
Hardlopen: Social en steady
Het hardlopen ging boven verwachting goed. Willemien zegt:
“In T2 al begonnen met een gelletje en dat om de 5km kunnen volhouden. Wat een verschil maakt dat zeg! Het lijf was echt uitgeput maar de benen bleven energie houden. Ook vaak even stilgestaan bij verzorgingsposten, kletsen bij mijn schoonouders die langs de kant stonden, met mijn vriend die ik onderweg tegenkwam en nog even op een dixi geplast want dat moest van mezelf haha. Dus zonder haast in best een steady tempo naar de finish.”
Plezier werkt
Het ging deze keer niet om resultaat maar om plezier. Dat hebben we gezien op de foto’s, en dat ervaart ze zelf.
Ook in het herstel van deze week is het verschil duidelijk zichtbaar. De twee gamechangers waren: mindset en nutrition.
Met een positieve mindset die niet met prestatie, maar met plezier bezig was, finisht ze alsnog als 14e in haar Age Group. En we willen nu niet in de valkuil trappen om het alsnog alleen maar over de prestatie te hebben.
Maar toch noem ik het, want met een ontspannen houding zo een triatlon finishen…
hoe gaat dat zijn als er een goede mix gaat komen tussen prestatie én plezier.
De tweede gamechanger was nutrition. In de vorige Ironman heeft Willemien amper kunnen eten tijdens de 42,195 km lopen.
En dat heeft niet alleen tijdens de wedstrijd een gignatische roofbouw gepleegd op haar lichaam, ook gaat dit tussen je oren zitten.
Door in trainingen hier bewust mee bezig te gaan en uit te zoeken welk voeding bij je past, is ze er met vertrouwen aan begonnen. En ondanks het feit dat ze meer had willen eten op de fiets (meer dan de 300 carbs), heeft ze tijdens het lopen elke 5km een gel kunnen wegwerken.
Dus na afloop van de race is er nog steeds de vermoeidheid, maar is er minder roofbouw geleegd doordat er in de ruime 4 uur van lopen nog energie door gels is opgenomen. Dit zal aanzienlijk schelen in de week en weken na deze Ironman.
En dat moet ook, want de volgende halve Ironman (Nee, Jouke, puur voor de lol hoor doe ik die!), is het fijn dat het herstel zo spoedig mogelijk verloopt.
Voor jou: durven loslaten
We schrijven deze blog ook samen om andere atleten te bemoedigen. We merken in onze community veel herkenning in de balans tussen plezier en presteren.
Deze blog is geen pleidooi dat je niet ambitieus moet zijn, juist wel.
Maar soms kan het helpen om de focus op getalletjes, verleden of de verwachting van anderen even naast je neer te leggen.
En je zult dan niet de eerste zijn die vervolgens resultaten ook weer ziet komen!
